Sluiting van Villa Traiteur in Waterloo: familie Litvine verkoopt het merendeel van haar winkels
“Na drie mooie jaren aan uw zijde hebben we beslist de deuren van onze winkel in Waterloo te sluiten”, meldt de website van Villa Traiteur, een keten van de groep Litvine Society, waarvan het team klanten uitnodigt om voor dat vakmanschap terecht te kunnen op de drie andere adressen. “Achteraf blijkt dat onze cateringafdeling niet groot genoeg is om zulke personeelskosten te kunnen dragen”, vertrouwde Serge Litvine, de oprichter van het familiebedrijf, ons toe.
“Sluiting van de winkel in Waterloo. Een bladzijde wordt omgeslagen…”, meldt de website van Villa Traiteur sober, een merk van de groep Litvine Society, waarvan het horeca-avontuur begon met de overname in 2010 van het eerbiedwaardige Villa Lorraine, het eerste driesterrenrestaurant, en die vandaag zeven restaurants en voortaan vijf traiteurs uitbaat. “We willen u in de eerste plaats oprecht bedanken voor uw trouw, uw vertrouwen en alle momenten die we met u hebben gedeeld”, gaat het bericht verder, om de trouwe klanten daarna te verwijzen naar de drie andere winkels, in Ukkel, Lasne en Stokkel, “waar u hetzelfde onthaal, dezelfde producten en ons volledige vakmanschap terugvindt.”
Een moeilijke beslissing, maar genomen in het kader van een herstructurerings- en kostenbesparingsplan. Dit jaar droeg Serge Litvine, oprichter en minderheidsaandeelhouder, het beheer van het bedrijf geleidelijk over aan Vladimir en Tatiana, twee van zijn kinderen. Dat bedrijf kampte bij de afsluiting van de rekeningen van boekjaar 2025 met een verlies van zeven cijfers, na een “zeer forse inflatie van energie, grondstoffen en personeelskosten”. De directie is dan ook bezig met een reorganisatie om Villa Lorraine nieuw leven in te blazen en de kosten van het atelier van de winkels te saneren. “Die herstructureringen zullen wellicht pas eind 2026 en in de loop van 2027 echt effect hebben”, schreven Tatiana en Vladimir Litvine in juni in hun beheersverslag aan de algemene vergadering.
“Als je luxe producten in je gerechten aanbiedt, is het lastig om onder een bepaalde prijsgrens te komen”
“Onze traiteurs hebben veel geld verloren”, vertrouwde patriarch Serge Litvine ons toe tijdens een gesprek met zijn opvolgers na een bloedhete augustusmaand (interview in onze speciale editie van het magazine Foodservice). “Het verlies van een ster bij Villa Lorraine en de aankondiging van het vertrek van Yves Mattagne hebben schade toegebracht aan een huis dat al maar net winstgevend was.” Die gebeurtenissen leidden tot minder klanten. Maar de situatie van de traiteurs heeft ook andere oorzaken.
“Drie dingen. Ten eerste een probleem met de kwaliteit en de consistentie. Ten tweede de verscherpte concurrentie met de grote supermarktketens, die nu op zondag en ’s avonds laat open zijn. Dat is nadelig voor onze traiteurs die standaard op zondag open zijn. Sommige ketens bieden uitgebreide en goedkope traiteurmaaltijden aan”, legde Serge Litvine ons uit. “Dat brengt ons bij de derde reden: de prijspositionering. Maar als je tarbot en andere luxe producten in je gerechten aanbiedt, is het lastig om onder een bepaalde prijsgrens te komen.”
“We hadden ons niet gerealiseerd wat de impact van die reglementaire eisen was”
Het traiteurmodel botst op een commercieel onhoudbaar plaatje. Die vaststelling, nog verscherpt door hardnekkige uitdagingen, leidde logischerwijs tot een alternatieve optie: die winkels verkopen? “Ja, behalve de Bottega Largo natuurlijk en Uccle”, bevestigde de oprichter van de horecagroep. “In Bottega Largo wordt alles ter plekke bereid, zonder tussenkomst van de centrale keuken. Uccle wordt bevoorraad door La Villa Lorraine, net zoals vroeger. Een centrale keuken hebben betekent dat je aan de zeer strenge criteria van het FAVV moet voldoen. Dat alleen al kost ons drie FTE’s. We hadden ons niet gerealiseerd wat de impact van die eisen was toen we onze cateringactiviteiten uitbreidden. Achteraf blijkt dat onze cateringafdeling niet groot genoeg is om zulke personeelskosten te kunnen dragen.”
De eerste blijken van interesse lieten niet lang op zich wachten. Op het moment van het gesprek waren de eerste onderhandelingen op niets uitgedraaid. De zoektocht naar een overnemer blijft selectief, maar de Litvines wachten het geschikte moment af om de juiste kansen te grijpen. “Er zijn nog andere pistes. Maar we nemen onze tijd”, besloot de oprichter.
